เอาเข้าไป นี่กูดองบลอกไปนานแค่ไหนแล้วนี่ เอาจิงๆกูเขียนบลอกทิ่งไว้ถึงสองเรื่อง เรื่องแรก เขียนตอนอยู่ญี่ปุ่นเมื่อ ปลาย กค ได้ แล้วก็พับไว้ เปนโปรเจคภาคต่อ อีกเรื่องเขียนตอนเพิ่งกลับมาจากไทย เรื่องดิสนี ซี ที่ได้ไปเที่ยว แต่ตอนนี้ทั้งสองเรื่องก็ยังเขียนไม่จบซะที เลยมาเขียนเรื่องนี้ก่อน เหมือน star wars แล้วกัน ทำภาคหลังก่อน ค่อยมาทำภาคแรก

งั้นถือว่านี่เปนรายการขั้นเวลา (ให้หายคิดถึง มีใครคิดถึงมึง?) แล้วจะพยายามไปขุดอีกสองตอนมาเขียนให้จบซะที ก่อนอื่นตอนนี้ขอเปนเรต PG ผู้ปกครองควรชี้แนะ เรื่องเรตเรามีอธิบายตอนดิสนีซี

เอาว่าสรุปเมืองไทยช่วงนี้กันหน่อยแล้วกัน กลับมาตั้งแต่ 20 สค และอีกไม่กี่วันก็จะกลับไปอีกแล้ว

กรุงเทพ ยังเหมือนเดิม ไม่มีไรมาก กลับมาก็ใช้เวลาขายของ เพื่อหาตังเที่ยวตามประเพณีเดิมที่ทำมาตลอด โดยช่วงแรกเราเที่ยวแบบไซเบอร์ กล่าวคือ การไปหาเพื่อนเต้ยที่เปิดร้านเนตแถวรัชดา กูก็ได้พบว่า แคมฟ๊อกซ์ ที่เค้ากล่าวขายนกันมันเปนเยี่ยงไร แน่นอนคาดว่าไปญี่ปุ่นคงเล่นไม่ได้ เพราะมันบลอกจิตวิญญาณของโลกอินเตอเนตไปทุกอย่าง - การโหลดบิท การเล่นเกมออนไลน์ และเวบแคม หมดไม่มีเหลือ แต่การได้มารู้จักแคมกบ ทำให้พบโลกอีกด้านที่น่าสนใจในเมืองไทย การคุยกัน แชตกันโดยเหนหน้าฝ่ายตรงข้ามก็คงไม่มีไรมาก แต่ที่กูได้เหนมากกว่านั้น ทั้งโยกย้าย โชว์ ทั้งชายและหญิง แคมฟอกมีห้องเกย์ด้วย แต่ไม่กล้าเข้า และได้ม่อสาวในแคมฟอกอีกตะหาก คิดถึงสมัยเดกๆ ตอน chat ใน sanook.com หรือ mirc ที่เคยหลอกผู้ชายว่ากูเปนผู้หญิงมาแล้ว สนุกดี แค่สำหรับกบนั้นคงหลอกได้แค่ เอาหน้ากากกอฟไม้มาใส่ แค่นั้นแหละ

กิจกรรมที่น่าสนใจอื่นๆคือ การได้เจอป่าน คราวนี้เจอนานมาก ป่านมันดูโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และก็น่ารักขึ้น คงเพราะมันเปนดาราเตมตัวแล้ว ไปไหนก็มีแต่คนมอง น้องกูสาด อีกอย่างคือละครคณะครั้งแรกในรอบสองปี เปิดกระโปงคอนแวน ไรก็ไม่รู้ มันก็ดีที่มีแต่เดกชุดนักเรียนคอนแวนเตมเวที เหมือนสร้างมาเพื่อกู แต่นอกจากนั้นในส่วนของบทที่ไม่รู้จะด่าไง เพราะในแบบสอบถามไม่มีที่ให้กูเขียนด่า รวมกับหลายๆจุดที่เรียกได้ว่าเปนละครฉาบฉวย ดูสวยแต่ผิวหน้า แต่เนื้อในไม่มีอะไรเลย ช่างแม่งถือว่าขายได้ก็พอ

อีกเรื่องนึง เปนรอบการกลับมาที่เที่ยวกลางคืนบ่อยมาก มีช่วงนึงที่เที่ยววันเว้นวันเลยก็ว่าได้ ไม่นับการกินเบียกะเพื่อนเต้ยที่ร้านเนต ข้ามไปถึงการเที่ยว4 วันที่ไล่เลี่ยกัน วันเสาร์หลังจากเลิกละครแล้ว (ละครเล่น 19.30 เลิก ห้าทุ่ม มึงให้กูดูโอเปร่าหรอเนี้ย) แยกย้ายกันตามประสา พวกคนแก่มากก็กลับบ้านไปนอน เหลือวัยรุ่นแค่สามคนคือ กู บี และมะยอย แอร์การบินไทย ไปต่อกันแม้จะดึกแล้ว ซึ่งมีคุณฉัตร และโอม ที่พลาดการดูละครสุดยอด ไปรอที่ร้าน ชื่อ เออบาร์ แถวๆเหม่งจ๋าย ไปถึงร้านก็เที่ยงคืนแล้ว กินไป ดื่มไป เด้นไปตามประสาเดกใจแตก และแล้วไม่น่าเชื่อ ผู้ชายคนนึงเดินมาหากู พร้อมโทรศัพ มันกระซิบบอกว่า เพื่อนชอบ ขอเบอร์ได้ไหม กูก็แอบกรี๊ดในใจ ว่านี่เปนครั้งแรกที่คนขอเบอร์(ในสถานที่เที่ยวกลางคืน) แต่ภายนอกกูเฉยมากๆ เหมือนว่าเรื่องปกติ ของคนหน้าตาดี จึงบอกกลับไปว่า "ให้เค้ามาขอเองซิครับ" จิงๆกูกัวมันจะเอาเอง กูไม่ใช่เกย์นะเว้ย เพื่อนที่เหลือเริ่มมองกูและมีกระซิบกระซาบ ไม่นานนัก ก็มีผู้หญิงอีกคนเดินมาหากูอีกครั้ง พร้อมโทรศัพอีกเครื่อง คนนี้รูปร่างโอเค หน้าตาไม่รู้มันมืด แต่คงไม่แย่มาก คิดในใจถ้าคนนี้คงยาว แต่ชีกลับบอกว่า เพื่อนขอเบอร์ (อีดอกนี่ ใจตุ๊ด) กูก็บอกเหมือนเดิม ให้มาเองซิคับ

ไม่นานอีก ก็มีอีกคนเดินเข้ามา คนนี้อวบๆ ไม่หน่อย อวบจะอ้วนเลย เดินมาถามว่าทำไมไม่ให้เบอร์หล่ะ กูก็บอกว่า ใครอยากได้ก็มาของเองซิ แล้วเธอก็เฉลยมาว่าเธอนี่แหละ พร้อมกับบอกว่า ก็เราหน้าตาไม่ดีเธอคงไม่ชอบเรา กูคิดในใจ ก็รู้หนิแล้วมาขอทำไม แต่ด้วยความที่เป็นพระเอกมากเลยบอกว่า คิดมากหน่ะ เปนเพื่อนกันก็ได้ (แมนสาดๆ) หลังจากรำคานมันเซ้าซี้ก็กดเบอร์ให้ มีมาบอกว่าเบอจิงป่าว ก็ควักมาให้ดูว่าโทรมาติดไหม หลังจากกูทำท่าไม่ได้เล่นด้วย (เมากว่านี้ก็ไม่เล่นเว้ย) มันก็เริ่มมาลวนลามกู สาดโดยผู้หญิงลวนลาม จับไม้จับมือ จับเอวบ้าง แต่เนื่องจากกูทำท่าเฉยๆไว้ และมีแอบถามว่า ไม่คิดว่ากูเปนเกย์หรอ มันบอกน่ารักขนาดนี้คงไม่มั้ง (แสดงว่าอีนี่เมาจิง เหนกูน่ารัก) แล้วมันก็ชอบถามว่าแฟนไม่ว่าหรอ แฟนไม่ว่าหรอ ถามอยู่นั้นแหละ ก็บอกว่าไม่มี มีคงไม่มา

แล้วเพลงเล่นของสูงก็ดังขึ้น อีนี่รีบเข้ามา ร้องเพลงแล้วจิ้มกูใหญ่ (รู้ว่ากูอยู่สูง ก็ไม่ต้องปีนหรอก เสียเวลา) และอะไรอีกมากมายที่ชีพอจะทำ ไม่นานสงสัยชีจะเหนื่อยจึงกลับไป ประจวบเวลา ตีหนึ่งกว่าๆใกล้ปิดร้าน พวกเราจึงรีบชิ่งก่อน โดยก่อนลาได้คุณบีพาออกไป จึงรอดพ้นสายตาของชีไปได้ ขอบคุณมึง หลังจากนั้นก็ไปต่อพับชื่อ รีโนเวด ลูกใครไม่รู้ เปิดถึงตีห้า ไม่ได้ทำไรมาก คนเยอะสาดๆ

วันต่อมา ไม่มีการติดต่อจากชีเลย เกือบลืมชีชื่อโบ (แล้วอีนี่ขอเบอร์กูไปทำแม้วอะไร)

ต่อมาวันอังคารเริ่มจากอยู่ที่ร้านเนต มะยอย ก็ sms มาว่ามีเลี้ยงละครของคณะ ซึ่งกูนั้นไม่ได้อยากไปเลย เพราะไม่ได้เกี่ยวอะไรกะเค้า แล้วมันก็บอกว่าจะไปพรอพบาร์ rca ก่อน เพราะต้องรอคุณฉัตรเข้าไปพร้อมกัน ซึ่งกูก็ยืนกรานเสียงแข็ง เพราะเล่นแคมกบและกินเบียเล็กน้อยอยู่ ทำให้ขี้เกียด แต่มันก็บอกว่าอยู่คนเดียวบ้าง ไรบ้าง ทำยังกะกูเปนผัวชั่วคราว พอนั่งไปถึงก็พบมันแดกแสงไปแล้วหนึ่งแบนคนเดียว ใจหาญมาก หลังจากนั้นไม่นานคุณฉัตรก็มา จึงย้ายไปที่เลี้ยงละคร และก็ได้พบเพื่อนร่วมรุ่นอีกมากมาย ส่วนรุ่นน้องน่ายินดีที่กูไม่รู้จักแม่งซักคน แปลว่า กูมาหลอกแดกของมึงอย่างเต็มภาคภูมิ

หลังเลี้ยงละครปามานตีสอง กูกะมะยอย ซึ่งเหลือกันแค่นี่ก็เดินไปซื้อบาร์บีคิวกิน และได้พบกับ นาตาลี นาตาลีเธอเมามาก เธอมากับเพื่อนอีกหลายคน หน้าตา เสื้อผ้าเปนยังไงไม่รู้ รู้แต่กูไม่อยากมองมาก นาตาลีเมาหนัก ส่วนกูเมื่อยเลยควักเงินให้มะยอยซื้อให้ด้วย ในระหว่างนั้น เพื่อนนาตาลีขึ้นแทกซี่กันไป และทิ้งนาตาลีไว้คนเดียว แน่นอนตามภาษาสุภาพบุรุษ อีมะยอยวิ่งหนีก่อนเลย กูเลยวิ่งตาม มันบอกไม่อยากรับผิดชอบ เราออกไปนั่งใกล้ๆตรงนั้น มะยอยก็กลับมาพร้อมลูกชิ้น แล้วบาร์บีคิวกูอ่า เลยต้องเดินไปเอาอีกครั้ง แน่นอน นาตาลียังโงนเงียอยู่แถวนั้น กูรีบจ่ายตังและกลับมานั่ง นาตาลีและเพื่อนที่เปนห่วงเธอคนนึง ไม่รู้เดินมายังไง มันวิ่งมานั่งข้างๆ แล้วก็ซบไหล่กู

สาด

ถึงกูจะชอบผู้หญิง กูก็ไม่เอามึง นาตาลี แปปเดียวจำไม่ได้เธอก็ไป โชคดีของกูอีก ระหว่างทางกลับมะยอย ไปส่ง พร้อมด้วยบทสนทนาอีกเล็กน้อย ที่เกย์ใจแตกเค้าพูดกัน

ไม่ทันได้พัก ในวันถัดไป เพื่อนบีบอกว่าคุณฉัตรโทรมาให้ไปพรอพบาร์อีกแล้ว ซึ่งวันนี้มีจัดฉาย สายลับ จับบ้านเล็ก กำกับโดยพี่เอส รอบพี่น้องนิเทศซึ่งกูไม่ได้ไปดู แต่ก็ไปพรอพบาร์อีก เพราะเลิกแล้ว ก็คงมีคนไปมากมายอยู่ ไปถึงก็เข้าไปในร้าน คนเยอะมาก จนต้องไปยืนบนเคาเตอร์ และไม่มีไรมากมายสำหรับวันนี้ ในหน้าเคาเตอร์ แต่หลังเคาเตอร์เจอผู้หญิงแนวถูกใจอีกแล้ว ท่าทางหล่อนดูร้ายนิดๆแบบเร้าใจ ดูแนวเก๋ไม่เหมือนใคร แต่กูก็ได้แค่แอบมอง เพราะเธอมีผัวแล้วนั้นเอง

หยุดพักหนึ่งวัน เปนวันศุกร์ วันนี้ก็มีนัดอีก เริ่มจากไปกินฟูจิ ที่ตึก อื้อเจ่ยเหลียง เขียนไงไม่รู้ ซึ่งแบบทุกคนชอบบอกว่า กลับมาจากญี่ปุ่นไม่ควรพาไปกินไรงี้ แต่อีพวกนี้ไม่ถามด้วย มึงอยากแดกกูก็ตามใจ ไปถึงก็กินไม่เยอะมาก รอบิว จนถึงสี่ทุ่ม ก็ไปต่อที่ rca วันนี้เค้ามีงานไรไม่รู้คล้ายๆคอนเสิดจัดโดย tiger beer มีศิลปินที่กูรู้จักคนเดียวคือ ซินดี้ ซุย โดยค่าเข้า 300 ฟรีเบีย 1 ขวด แต่ก่ากูกะมะยอยจะถึงก็ห้าทุมกว่าแล้ว คนออกันอยู่หน้าร้านชื่อไรไม่รู้ ส่วนใหญ่เปนเดกแนวทั้งนั้น พยายามหาคนน่ารักก็ไม่ค่อยมี เรารอบิวบีนานมาก เพราะเธอทั้งสองมาอีกเส้นทางที่รถติด จนคิดว่าควรจะไปที่อื่นเนื่องจากคนเยอะมากๆ แล้วสายตามะยอยก็เหลือบไปพบ พี่ปอ ซึ่งเปนพี่ที่เคยทำงานด้วยกันที่ indy cafe เข้าไปทักสองสามคำ ตามภาษาคนในวงการ พี่ปอก็ควักบัตร VIP ขึ้นมาให้ แน่นอน เมื่อมีบัตรเราก็เข้าฟรีไม่เสียตัง เข้าไปผู้คนเบียดเสียดไม่มีที่จะเดิน เรารีบเดินไปเอาเบียฟรีหนึ่งขวดก่อน แล้วเดินขึ้นไปพบกับโอมที่ชั้นสอง ไม่นานก็ลงมาข้างนอก เพราะทนคนเยอะไม่ได้ รวมกลุ่มใหญ่ๆกันซักพัก จึงตกลงไปต่อ และกูขอว่า รูท ได้ไหม ไม่เคยไป ตอนแรกก็ว่าเช่นนั้น บิวบอกไม่เคยไปพรอพบาร์ (และเนื่องจากบิวเปนคนที่ไม่ค่อยเที่ยว) กูซึ่งเปนคนที่เบื่อพรอพบาร์มากๆที่สุด เลยต้องตามใจ

เราไปถึงก็เที่ยงคืนครึ่งมั้ง คนเยอะมากๆ ไม่มี่ที่จะยืน แต่โชคดีขึ้นไปชั้นสองได้พบกับพี่หญิง พี่ยศ และพี่ๆนิเทศอีกจำนวนหนึ่ง เราจึงไปแจมได้ พรอพบาร์วันนี้ไม่มีไรมาก แต่จากชั้นสองกูก็ได้พบเธออีกครั้ง ผู้หญิงแนวๆที่พบเมื่อวันพุธ เธอเปนนักร้อง พระเจ้าช่วย จะดิบไปไหนหล่ะนี่ หลังจากแอบชื่นชมจากชั้นสองไม่นานก็เริ่มหมดรักเธอ เพราะเธอโหดมาก ทั้งรอค ทั้งอีโม ขอโทดนะชอบคนหวานๆ

เปนคืนที่เล่นใหญ่ได้ทั้งๆที่ไม่เมา ไม่รู้ทำไม พอจบตีสองก็ไปต่อกันที่ 55 โภชนาตามประสาคนหิว เอาว่าจบแค่นี้ดีก่า รายละเอียดเยอะจิงๆแต่ไม่บอกทำไมเขียนไปเขียนมากะเขียนสั้นๆมันถึงยาวอีกแล้ว คนยิ่งไม่ค่อยอ่านอยู่กู

ปล เที่ยวจนไอ ไม่สบาย ทำไปได้ แต่ไม่เข็ด

ตอนต่อไป คงต้องจบดิสนีซีให้ได้และ ซักเดือนสองเดือนฮ่าๆ