อ่ะ เรื่องของเรื่องไม่มีไรทำ คิดเรื่อยเปื่อยว่ากรุงเทพเรา จะดีกว่าโตเกียวได้ไง แต่ก็ไม่ได้บอกว่าโตเกียวมันเลวไปซะทุกอย่าง แต่เรื่องดีๆ ใครๆเค้าก็พูดกันอยู่แล้ว มันจะไปสนุกอะไร เริ่มเลย 

 1. อากาศไม่เฉพาะโตเกียว แต่ทั่วทั้งประเทศ ญี่ปุ่นเป็นประเทศสุดโต่ง จะร้อนก็ขอร้อนให้เว่อ จะหนาวก็หนาวอวัยวะหด ใครจะเชื่อว่าญี่ปุ่นมันร้อนได้กว่ากรุงเทพ ที่มันร้อนตลอดเวลา แต่มันก็เป็นเรื่องจริงไปเสียแล้ว เพราะประเทศนี้เวลาหน้าร้อน จะร้อน และแห้งแล้งมาก ถ้าเราเดินแถบชอปปิ้งอย่าง ชิบุย่า ฮารา อุเอโนะ ชินจูกุ ตามถนนข้างทาง ไม่นานก็ได้แห้งตาย ต่างจากเมืองไทย ถึงจะร้อนแต่เราก็มีลม ถึงจะร้อนชอปปิ้งเรามีพาราก้อน มีสยามเซนเตอร์ ให้ตากแอร์สบายใจ เรียกว่าห้องแอร์เราหาง่ายก่ามันล่ะกัน อีกเรื่องลมประเทศนี้แรงเว่อ อย่าหวังว่าจะมีลมพัดชิวๆให้แค่เย็นใจ ลมประเทศนี้กูพัดทีกะเอามึงตาย ประสบการณ์การขี่จักรยานที่ยากเป็นอันดับสามคือ เวลาที่ลมแรง ขี่ยังไงก็ไม่ไป ซ้ำฝุ่นยังเข้าตา ต้องหลับหูหลับตาขี่ รถจะเฉี่ยวจะชนตอนไหนก็ไม่รู้ มาถึงความหนาว ไม่ต้องพูดถึง ปีนี้ หิมะตกบ่อยเหมือนสาววัยรุ่นเพิ่งเคยมีประจำเดือน ตกวันเว้นวัน บางวันหิมะตก ต่อด้วยฝน ปิดท้ายหิมอีกรอบ คนอื่นอาจคิดว่าดีจัง หิมะตก คงสวย สวยมันก็สวย แต่กูหนาว ตกให้มันพอเพียง จะตกเยอะหาพ่อหรอคับ 

2. เรื่องชอปปิ้งต่อ ไม่รู้เหมือนกันแหะ สำหรับกูที่ไม่ได้สนไรมากมายกลับคิดว่า กรุงเทพมีไรให้เดินดูได้มากกว่า ใครเคยไปฮาราจูกุจะรู้ เหมือนกูนึกภาพซะใหญ่โต ถนนยาวๆ ข้างทางมีแต่ของเก๋ๆ ผู้คนเก๋ๆ ที่ไหนได้ ถนนหลักแม่งสั้นกว่าเดินมาพาราก้อนรอบชั้นนึงอีก แล้วร้านแม่งก็เหมือนๆกันอ่ะ ไปฮารา ชิบุย่า ไม่ต้องดูของหรอก ดูคนดีกว่า เผื่อเจอคนงามๆ น่าจับจ่ายก่าแยะ หรือการอยู่ปทเอี้ยนี่มานาน ทำให้ทุกอย่างดูไม่แปลกตา ของก็ดูเฉยๆ เทียบกับเวลากลับไทยแล้ว มีอะไรตื่นใจก่ากันแยะจิงๆ 

3. สตรีเพศ sterotype สาวยุ่น ชุดนักเรียน ผมยาว ขาว สวย หุ่นดี ตาโต แอ๊บแบ๊ว น่าร้ากใจละลาย หัวใจจะวายแทบเท้า อีห่าอยู่มาสองปีก่า เคยหัวใจจะวายเพราะสาวยุ่นแทบนับครั้งได้ คนสวยประเทศนี้เหมือนนกเงือก ต้องหาดูเฉพาะที่ เฉพาะเวลา และฤดูกาล ใช่ว่าเดินที่ไหนก็เจอ มาเดินแถวบ้านกูซิ ไม่เคยมี ต้องไปชิบุย่า ซักสี่ห้าโมงเยน ชุดนักเรียนเยอะๆ อาจจะพอมีผ่านมาบ้าง ไปฮาราซักห้าหกโมงเย็น ตะวันใกล้ตก ไม่รู้คนสวยออกมาจากไหน เหมือนโดนแดดกันไม่ได้ ถ้ามึงเดินกลางวัน จะเจอน้องนักเรียนขาใหญ่เป็นปกติ น้องสก๊อยแต่งหน้าเจ็บๆ น่ากัวๆ หรือผู้หญิงวัยมหาลัยของประเทศนี้ที่ชอบทำตัวแก่เกินวัย ไม่ถูกใจกูอย่างแรวง แตกต่างจากสยามบ้านเฮา เดินเวลาไหนก็จะต้องได้พบใครซักคนที่คุณอยากแต่งงานด้วย รถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน ก็มีโอกาสพบสบตา กุ๊กกิ๊กก่าประเทศนี้มากนัก

  4. สถานที่เที่ยวกลางคืน ความเรื่องมากของผับบาร์ประเทศนี้ไม่เปนรองใคร ถือว่าประเทศท่องเที่ยว ทุกร้านต้องเสียตังเข้าโคดแพง พันก่าบาททั้งนั้น แล้วผู้ชายยิ่งโดนกีดกันทางเพศอย่างมาก บางร้านผู้หญิงเข้าฟรี บางร้านถ้ามึงเป็นเพศชาย มึงต้องพาเพศหญิงมาด้วย ถึงจะได้เข้า เรื่องมากแบบนี้กูนอนอยู่บ้านดีม่ะ แน่นอน ต่างจากค่ำตืนแสนเปลี่ยวในกทม มันจะเปลี่ยวถ้ามึงนั่งเล่นแคมฟอกอยู่บ้านคนเดียว แต่อย่า เราต้องออกมาพบปะแสงสี rca สีลม ทองหล่อ รัชดา ฯลฯ ที่เที่ยวกลางคืนมากมายในกรุงเทพ ที่เที่ยวทุกคืนก็ไม่หมดทุกร้าน เข้าง่าย ออกง่าย แค่มีบัตร ตังค่าเข้าส่วนมากก็ไม่เย ไอ้ที่ให้เสียมันพวกร้านขี้งก เข้าไปไม่คิดมาก เหมือนกัน มืดๆสลัวๆ เปิดเพลงตึ๊บๆ กินน้ำเปล่า น้ำส้ม น้ำอัดลม แต่เมาได้ (เพราะผสมเหล้าไง) พบเจอผู้คนที่ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ แต่เด๋วก็รู้จัก คนไทยก็ดี

เจอเกาหลี ต้องอย่าลืม ซารางแฮโย 

5.  การคมนาคม ประเทศญี่ปุ่น เปนประเทศที่การคมนาคมเปนเลิศ โดยเฉพาะรถไฟ เรียกว่าไปถึงทุกตำบล ทุกผลิตภัณฑ์  ในส่วนของโตเกียวนั้น ทั้งรถไฟใต้ดิน และบนดิน พันกันให้ยุ่งยากไปหมด ถ้าไม่มีความชำนาญในพื้นที่ ต้องหลงแน่นอน ขนาดไอ้ยุ่นเองมันยังหลง แล้วกระเหรี่ยงไม่หลงก็แปลก หลงในที่นี่อาจ ขึ้นผิดทาง เดินเปลี่ยนสายไม่ถูก ขึ้นผิดคัน ฯลฯ ร้อยแปดปัญหาที่เคยเจอมาแล้ว แย่สุดก็เวลาเร่งด่วน ตอนเช้า หรือเย็น เคยขึ้นทีนึง กะว่าขอเบียดกะน้องนักเรียนได้ไหม ขึ้นมามีแต่พนักงานออฟฟิส ใส่สูท หน้าตาชีวิตไม่เคยผ่อนคลายเหมือนกันทุกคน เบียดกันเข้ามา ไอ้คนเข้าไม่ได้ก็ออกแรงดัน ให้คนอื่นเข้ามาเยอะๆ ทำยังกะพวกกูเปนหมูไม่ยอมเข้าคอก เวลาเบียดคนส่วนใหญ่จะได้ยืนขาเดียว แต่ถ้ามึงเปรี้ยวลองปล่อยขาดู แล้วจะรู้ว่าเราก็บินได้  แตกต่างอีกกับรถไฟฟ้า รถไฟใต้ดินบ้านเรา เคยเบียดเสียดกันไหม อย่างมากก็แค่คนเยอะ แต่ให้เบียดตัวลอย คงไม่มี ถ้าเบียดโอกาสเบียดสาวๆเยอะก่าอีกด้วย รวมทั้งความเรียบง่ายของมัน ใครหลงทางรถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน ต้องเปนกระเหรี่ยงแน่นอน หรือว่าพวกนักเรียนนอก (แบบกูที่เคยหลงเวลากลับใหม่ๆ)

6. ถังขยะ ใครมายุ่น มาโตเกียว ไม่บ่นเรื่องนี้กูให้เตะเลย ประเทศนี้งกถังขยะ ถังขยะจะเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากตามท้องถนน เหมือนกับไม่ชอบให้ถังขยะเปื้อน หรือขี้เกียดเกบขยะมาก เลยไม่ค่อยมี ถ้ามึงมีขยะ อยากทิ้งเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว มองหาก็ไม่มี จงเก็บไว้ สถานที่ที่จะพบถังขยะได้ง่ายสุดคือ หน้าร้านสะดวกซื้อนั้นเอง อย่าลืมแยกขยะ เพื่อความเจริญของประเทศชาติมันด้วย ต่างจากไทยอีก โอ้กรุงเทพ ที่ไหนก็มีถังขยะ สองสามก้าวเด๋วก็มีแล้ว ตามท้องถนน ทุกที่ไม่เคยต้องใช้กริยาค้นหาเสียด้วยซ้ำ ไม่ต้องแยกขยะด้วย สะด๊วกสะดวก (บทความนี้เข้าข้างกทมคับ)

7. การใช้ชีวิต ปิดท้าย ข้อสุดท้ายเหมือนภาพรวมของทั้งหมด ค่าครองชีพที่สูง ทำให้กระเหรี่ยงแบบกูต้องคิดมาก ใครบอกอยู่ยุ่นจะอ้วน มีแต่ผอมเอาผอมเอา เพราะไม่มีอะไรจะกิน ทำกินเองบ้าง ซื้อกินบ้าง แต่ถ้าให้กินร้านอาหาร คงเฉพาะโอกาสจำเป็นเท่านั้น ต่างจากกทม อะไรก็ถู๊กถูก กลับไปยังกะเปนเสี่ย อยากกินไร ลองตีกลับมาเปนเยน คิดแล้วอยู่ยุ่นกูซื้อได้แต่ข้าวกล่องรสชาติแมวๆ กล่องเดียว แต่อยู่นไทยเท่ากันแดกได้ยังกับราชา โอ้ความสุข เรื่องของค่าครองชีพยังกระทบไปเรื่องอื่นๆด้วยเช่นกัน เช่นค่ารถไฟ ค่าที่พัก ค่าเหี้ย ค่าห่า อะไรที่มึงต้องเสียตัง มีไม่กี่อย่างที่ญี่ปุ่นจะถูกก่าไทยได้ เครื่องใช้ไฟฟ้าจะให้ถูกก่าไทย ต้องซื้ออย่างชาญฉลาด ข้อมูลต้องแน่น เป็นต้น

 จริงๆที่เขียนมาทั้งหมด ไม่ได้จะบอกว่าญี่ปุ่นมันเหี้ยกว่าไทย จริงๆแล้วมันก็ไม่มีประเทศไหนจะดีซะทั้งหมด เพียงแต่ข้อดีของมัน ก็รู้กันอยู่แล้ว ถ้าให้บรรยายความเจริญ และความมีระบบ ที่ทำให้ประเทศมันยิ่งใหญ่หล่ะก็ คงเยอะเกินไป เอาความเลวๆมันมาแฉสนุกก่ากันแยะ ยังไงกูก็เรียนจบจะกลับบ้านอยู่แล้ว มาจับกูไม่ได้และ   

ในส่วนตอนต่อไป ไม่รู้อะไรดี ดูก่อนแล้วกัน