ความเดิมจากตอนที่แล้ว หลังจากถูกครหาในนามเทพ ทำให้นึกว่าจิงๆมีองค์เทพเข้าสิง แต่เมื่อลองคิด ไตร่ตรองดูดีๆแล้ว มันน่าจะไม่ใช่เทพ แต่เป็นผีห่าซาตานตนใดตนหนึ่งนี่แหละที่เข้าสิงสู่ในตัวกู ไม่ใช่ผีขี้ยา ขี้เหล้า ไม่ใช่ผีบ้าผีทะเล และไม่ใช่ผีการพนันแต่อย่างใด แต่มันคือไอ้ผีตู้หนีบตุ๊กตานี่แหละ ที่คอยวนเวียนในตัวกู

กล่าวคือช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากเสียสาวครั้งแรกให้พี่พูห์แล้ว ก็ติดใจแวะเวียนไปแทบทุกวัน มีแค่เพียงสองวันเท่านั้นที่ไม่ได้ไป เพราะติดภารกิจบางอย่าง ทั้งๆที่เฝ้าบอกตัวเองว่าให้พอบ้าง ให้หยุดพักบ้าง แต่เวลาผ่านไปแถวนั้น ก็ต้องแวะขึ้นไปทุกที กะว่าแค่ดูๆ แต่ก็ไม่ใช่ มันเปนเหมือนสรวงสวรรค์ แดนสนธยาหรือฮาเร็มก็ไม่ปาน ที่บรรดาเหล่าตุ๊กตาเปรียบเสมือนสาวงาม คอยส่งยิ้ม ขยิบตา และกวักมือเรียกให้หลงใหล ด้วยหัวใจที่บอบบาง ไม่สามารถอดกลั้นได้ จึงต้องขอลองของกับมันทุกที ทุกครั้งไป

ด้วยเหตุนี้ต่อจากนี้อย่ามาเรียกเทพ จงเรียกกูว่าผีห่าซาตานถึงจะถูก

ไหนๆก็ไหนๆ คับแค้นจิตใจมันมามากกะไอ้ผีตนนี้ เพลานี้จึงมาแฉมันกันดูว่า สรุปแล้วมันให้อะไรกู และเสียอะไรไปบ้าง

ภาพของทั้งหมด ขณะโดนผีสิง

เริ่มจากวันนี้ สดๆร้อนๆ ตอนแรกกะว่าแค่จะไปซื้อของ พอไปถึงขามันเดินขึ้นไปชั้นสามเองเฉย ขึ้นไปเห็นป้ายแปะประกาศว่าจะปิดในช่วง GW นั้นก็คือ จะเปิดอีกทีวันจันทร์นู้น งั้นก็เอาวะ ทิ้งทวนกะมันซะหน่อยแล้วกัน

เดินวนไปซักพัก ไม่ค่อยเจอถูกใจ กลับไปสะดุดที่ตู้ยิงของ ตู้นี้จะคล้ายๆตู้หนีบ แต่ให้เราเลื่อนปืนขึ้น ซ้ายหรือขวา แล้วไปหยุดที่ตำแหน่งที่ต้องการจะยิง มันก็จะยิงกระสุนยาง คล้ายๆปืนจุกก๊อกไปโดนของ แล้วถ้าของมันสุดขอบก็จะตกไปบนรางสู่อ้อมอกเรา จำได้ว่าครั้นที่ตู้นี้มาใหม่ๆ ของเยอะมาก แต่เล่นยากสุดๆ 100 เยนยิง 1 ที แล้วมันยังเอาป้ายมาวางข้างหลังไม่ให้ของตกอีก แล้วใครจาไปเล่นกะแกหล่ะ หา

มาวันนี้ ของมีกระเป๋าบ้าง จานชาม ตุ๊กตา แต่ที่ดูดีที่สุดคงเป็นตุ๊กตาสติชตัวใหญ่พอประมาน ไหนๆก็ไหนๆ ลองกะมันซะที หยอดไปร้อนเยน เลื่อนปืน เล็งไปที่พุงของมัน ปั๊ก เสียงแน่นมาก ตุ๊กตาเลื่อนไปหนึ่งนิ้วได้ พระเจ้า

บัดนั้นบัดนี้ แทนที่จะท้อใจ แต่ผีมันเข้าสิงกูทันทีบอกให้ move on ด้วยเหตุผลสองประการ 1. ยิงไปไม่มีพลาดแน่นอน เพราะตัวปืนเลื่อนช้า และเป้าใหญ่ อยู่ที่ยิงกี่ทีถึงจะตก 2.ไอ้สาดกะหมา กูยิงไปทีนึงแล้ว ถ้าไม่เอาให้เสร็จ ก็เหมือนเล่นค้างคาให้คนต่อไปมาชุบมือเปิป เรื่องอะไรวะ!!!

มืดฟ้ามัวดิน หยอดไป 700 เยน นายสติชถึงจะตกลงมาซะทีเริ่มคิดได้ว่า โหตุ๊กตานุ่นไม่มีอะไรตัวเดียว ขนาดนี้เชียวหรือ คิดไปพลางก้มลงหยิบ ด้วยหน้าตาเฉยเมย เหมือนเป็นเรื่องปกติๆ (เย็นแล้ว สาว ชุด นร มาถ่ายติ๊กเกอร์กันเยอะ เลยเขิน เด๋วหาว่าเห่อ) หยิบขึ้นมาดู พระเจ้าช่วย มันมีมวลสาร และน้ำหนัก หาใช่ตุ๊กตาธรรมดาเยี่ยงสามัญชนไม่ มันเปนตุ๊กตาเทพ เพราะมันใส่ถ่าน และเต้นดิ้นได้ด้วยจึงเรียกขานกันต่อไปว่า สติชดุ๊กดิ๊ก

สติชดุ๊กดิ๊ก 700 เยน

ใส่ถ่านและกดปุ่มตรงขาหลัง

จ๊าก มันดิ้นได้ด้วย ดูไปขำไป

คำอธิบายกล่าวไว้ว่า ส่ายหัว งับปาก และโยกแขนขึ้นลง

หลังจากได้แล้วก็ไปหยิบถุงที่เค้าเตรียมไว้ให้ใส่ของ ใส่ไปงั้นแหละ ทั้งๆที่ใส่กระเป๋าได้ แต่รู้สึกมันไม่เท่

ต่อจากนั้น ผีมันยังไม่ออก เลยเดินไปเรื่อย ไปเจอตู้หนีบตุ๊กตาร้อยเยน อีกตู้นึง มีสติชน้อยอีกตัว นอนให้ท่าอยู่เดียวดาย แตกจากฝูง เห็นแล้วอดใจไม่ได้ เลยขอลองมันซักที ซึ่งตามหลักทฤษฎีแล้ว มันจะยากมาก เพราะ ตัวมันบาง ไม่น่าจะคีบขึ้น แต่ก็นั้นแหละ ผีมันแรง หรือกูมันฟลุค ครั้งเดียวก็ลอยขึ้นมา คราวนี้มีคนมายืนดูด้วยแหะ อยากหันไปบอก ชิวๆคับพี่ แต่ญี่ปุ่นคงไม่รู้จักชิวๆ

นายสติช 100 เยน มานั่งดูสงสัยว่าขนตรงนั้นคือ ขนหน้าอก หรือเคราสติชหว่า?

ความโลภไม่เคยหยุดนิ่ง ต่อไปอีกสามตู้ แต่รู้สึกผีจะหมดแรงแล้ว จึงผิดหวังหมด เลยกลับหวนไปหาตู้ห้อยของเก่า คนดีที่คุ้นเคย ได้พวงกุญแจหมีพูห์ตัวใหญ่มาอีกตัว สองร้อยเยน จากนั้นจึงรีบลงไปทันที กลัวของมันจะขึ้นอีก สรุปแล้วท้ายสุดก็ไม่ได้ซื้อของ เพราะไม่มีที่ใส่ในกระเป๋า โดนตาสติช เบียบบังที่หมดแล้ว

คำนวนดูแล้ว อาทิตย์กว่าโดนผีหลอกไป 2000 บาทได้ โหถ้าแม่รู้ว่าเอาตังมาเล่นเกม แทนที่จะไปทำอย่างอื่นมีหวังโดนเฉดหัว ไม่ให้กลับประเทศแน่นอน แต่ก็เอาเถอะ ทำงานขายของได้ตั้งมากมาย ค่าเงินก็ตก กำไรเยอะ ขอพักผ่อนบ้างแล้วกัน (ข้ออ้าง)

มาประมวลภาพของที่เหลือทั้งหมดในช่วงอาทิตย์กันบ้าง

พี่พูห์ สะพายกระเป๋าตัวเดิม ขวัญใจเจ๊ และแม่ยก

พูห์เวอชั่นขี้เกียด และผองเพื่อน

เหนเยอะจิงๆไม่ได้เก่ง แต่พูห์ครั้งละร้อยเยนตัวนี้ มันง่ายมากจิงๆ เพราะมันมีช่วงแขนที่โค้งงอรับกับที่จับพอดี แค่กะจังหวะให้ถูก ก็ขึ้นมาได้สบายๆแล้ว

พี่พูห์สองเวอชั่น เวอขี้เล่น และเวอธรรมดา

พี่ติ๊ก หรือพี่เสือทิกเกอร์

ลุงอียอ ลาโง่ที่ไม่มีบทบาท

แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายยิ่ง ที่ขาดน้องพิกเลต ไปอีกตัว เพราะตัวเล็กมาก ทำให้คีบยาก ลองไปทีนึงไม่ได้ เอาตัวใหญ่ดีก่าได้ชัวๆ สองวันสี่ตัว วันที่สามกะว่าจะไปลองพิกเลตอีกซักหน่อย แต่เจ้ากรรม เหนกูคีบได้หน่อย วันรุ่งขึ้นแม่งเก็บของหมดตู้ ตีกลับหมดเลย ของมาใหม่เปนกล่องดินสอ กาตูนอะไรก็ไม่รู้ แล้วใครมันจะไปเล่นกะแกล่ะ คิดหน่อยๆ เอ้อ!

พวงกุญแจหมีพูห์ เวอบนหน้าตาประหลาดดี เปนยางหัวนิ่มๆ มีล้อติดที่ขาด้วย สงสัยจะวิ่งได้ พี่ติ๊ก กะพูห์ตัวข้างล่างน่ารักมาก แขนขา ดุ๊กดิ๊กได้ด้วย

พวงกุณแจ และที่ห้อยพูห์และคณะพวกเดิม มีหลายชุด แถมพิกเลตมาอีกตัว

อันนี้หลุดคอนเซปมากๆ พวงกุญแจ Death Note มีอี L กะตาลุค ตัวเหมือนตัวคนในเลโก้ แปลกตาไปอีกแบบ ส่วนอันล่างเป็นของแถม เพราะจำนวนครั้งมันเหลือ ที่ห้อยจากการ์ตูนโปเกม่อน แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือเอามาทำไม

สรุปรวมทั้งหมด ตัวเล็ก ตัวน้อย 20 ชิ้น ตกชิ้นละ 100 บาทได้ ปัญหาตอนนี้อยู่ที่ว่าเอามาทำไม จะเอากลับไปยังไง และเอาไปให้ใคร ฉุกคิดขึ้นมาได้ นานมาแล้วมีนักปราชญ์ท่านนึงเคยกล่าวเอาไว้ว่า "จุดประสงค์ของการเล่นตู้คีบตุ๊กตานั้น โดยพื้นฐาน หาใช่เพื่อตัวเองไม่ เมื่อได้ของแล้วให้ใครเค้าก็ดีใจ ส่วนตัวเราได้รับความภูมิใจเมื่อคีบได้ก็พอ" ถ้าเยี่ยงนั้น คงต้องขนกลับไทยไปฝากน้องๆที่รักทุกคน ตามคำสอนเสียแล้ว

เพียงแต่ว่า เอ่อ ตาสติชกะนายพูห์จะกลับไปยังไงหว่า เราว่านะนายคงต้องนั่งเรือกลับแล้วอ่ะ นั่งชิวๆอีกเดือนพบกัน พาไปส่งอ่าวโตเกียว ลอยไปเรื่อยๆ ส่งไปรอแล้วเค้าจะกลับไปหานะนาย

กลับมาปรารภกับตัวเองว่า ต่อจากนี้ คงต้องหยุดพักเอาไว้ก่อน อย่างน้อยภายในช่วงวันหยุดนี้ ถ้าภายในห้าวันนี้ ยังไปเล่นอีก ขอให้น้องไม่รัก สาธุ๊ ได้ข่าวก็ไม่รักอยู่แล้วนี่หว่า

มาคิดดูดีๆ อย่าไปโทษผี อย่าไปโทษปีศาจที่ไหนเลย เรื่องทั้งหมดต้องโทษคนที่ชอบหมีพูห์ อักษรย่อ "อ" เพราะเธอคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง เพราะเธอทำให้เราติดเกม และติดใจจนถึงทุกวันนี้!! ขอบคุณนะ

ปล อย่าน้อยใจกันนะ รักน้องทุกคน ฮ่าๆ

เห็นชื่อเรื่องแบบนี้ก็อย่าคิดไปเลยเถิด กูไม่ได้วิปริตทางจิตแต่อย่างใด ถือซะว่าเป็นรายการขั้นเวลา รอตอนใหม่ของ theme หลักแล้วกัน

จะว่าไปดวง หรือความสามารถด้านการเล่นเกมส์ของกูอยู่ในเกณฑ์ที่ค่อนข้างต่ำ ถ้าเป็นเกมคอม หรือเกมเครื่องที่ต่อกะทีวี ก็จะต้องเล่นกันเปนชาติ เลิกเล่น มาเล่นใหม่หลายรอบกว่าจะจบ หรือไม่ก็ต้องใส่สูตรโกงเค้า ถึงจะรอด ยิ่งถ้าเปนเกมตู้แล้วหล่ะก็ไม่ต้องพูดถึง เล่นบ้าเล่นบอไรก็แพ้ก็ตาย ตั้งแต่แรกๆตลอด เกมขับรถก็จะแหกโค้งแล้วเข้าที่โหล่ เกมยิงปืนก็จะตายตั้งแต่ยังไม่จบด่านแรก เกมต่อสู้จะตายประมานตัวที่สาม (ยกเว้น x-men vs street fighter เปนเกมตู้เกมเดียวที่เล่นจบได้ด้วยเหรียญเดียว) โดยเฉพาะเครนเกม หรือตู้หนีบตุ๊กตาที่ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกสุดยอดเวลาที่หนีบได้บ้างเลย

ย้อนไปอดีตกาลแสดงถึงความอายุมาก แต่ก่อนสมัย มต้น จะชอบแอบไปเล่นเกมตู้ทีนึงประจำเวลาเช้าๆ เพราะจะไม่มีคน อายเค้าถ้าเล่นแพ้ ที่นั่นคือ galaxy ชั้น 6 มาบุญครอง ถือว่าเปนยุคบุกเบิกของที่นี้เลย ตั้งแต่แรกๆ ก็เข้าไปเดินดู แต่ไม่กล้าเล่น ไม่นานก็มีตู้เครนเกมเข้ามา บวกกับตุ๊กตาเม่นสีฟ้า sonic และผองเพื่อน ถือว่าเปนที่ฮือฮามากในยุคนั้น กับความกิ๊บเก๋ของนวัตกรรมใหม่จากญี่ปุ่น

ประกอบกับตอนนั้น ซื้อการ์ตูนเล่มใหญ่ๆ หนาๆมาเล่ม เกี่ยวกับเจ้าหนูอัจฉริยะที่เล่นเกมทุกประเภทมีตอนนึงมันก็เล่นเครนเกมนี่แหละ เล่นไปเล่นมาเทพจัด มีบอกเทคนิคมากมายในการหนีบตุ๊กตา ทั้งหนีบหัว หนีบลำตัว หนีบเชือก หนีบคู่ มันช่างดูง่ายดายเสียนี่กะไรนะ ฮิโรชิ ไม่รอช้าหลังจากศึกษามาแล้ว จึงต้องทดลองของจริง แต่เจ้ากรรมการ์ตูนมันโม้ หรือกูมันอ่อน หยอดทีไรก็ไม่เคยได้ แต่ไปทุกครั้งก็เห็นมีคนได้ทุกครั้ง หรือบางทีเป็นความตุ๊ด เพราะทุกครั้งหยอดครั้งเดียวไม่ได้ก็จะเลิก

เมื่อเข็ดหลาบมาพอสมควร เห็นที่ไหนก็ไม่กล้าเล่น เพราะจะมี flashback ภาพอดีตเป็นขาวดำ ย้อนกลับมาถึงวันเก่าๆที่เคยชอกช้ำ และขายขี้หน้าประชาชีมาแล้ว หลอกหลอนเรื่อยมา จนครั้นผ่านมาหลายปีมาก มาอยู่ญี่ปุ่น สิ่งที่เล่นบ่อยที่สุดคือหยอดไข่ เพราะมันได้แน่ๆ อยู่ที่จะได้ตัวอะไร อันนี้ได้ไม่มีเสีย

ส่วนตู้เกมอื่นๆ จะขยาดไม่อยากเข้าใกล้ เพราะหยอด 100 เยน ปัญญาอ่อนแบบเราคงเสียตังไปป่าวๆ สนุกชั่วข้ามนาที ไม่ถึงข้ามคืนด้วยซ้ำ

แต่มาบัดนี้ ฟ้าใหม่บนโลกใบเดิม ตื่นสายๆไปโอนเงินค่าของ และแวะไปห้างหน้าสถานีรถไฟ เรียกว่าห้างก็ไม่ถูก บ้านนอกแบบนี้ไม่มีห้าง มีแต่ซุปเปอชั้นล่าง ร้านปาจิงโกะชั้น 1 และ 2 ขึ้นไปชั้นสามเป็นแหล่งเกมตู้ ความบันเทิงหนึ่งเดียวในมหานครฮอนโจ ที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนี้

ความตั้งใจแรกคือมาเล่นยิงปืน แก้เซงไปวันๆ แม้จะเดินผ่านเครนเกม ก็ได้แต่มองของล่อใจ กุ๊กกิ๊กวัยใสด้านในเพียงเท่านั้น แน่นอนตอนมาแรกๆเคยลองมาแล้ว และโดนหักอกมาแล้วเช่นกัน คนอกหักต้องจำ อย่าไปซ้ำแผลเดิม

หลังจากยิงปืนตายตั้งแต่ด่านแรกตามฟอมแล้ว ก็เลยเดินวนไปวนมา เวลาเที่ยงแสนสบายไม่มีคนมากมายให้ขายขี้หน้าใคร อยากเล่นไรเล่นเลย แต่เวลานี้ วนไปมาก็เหนหมีพูห์มากมาย มากหน้าหลายตา หน้าตาหยาดเยิ้ม ยั่วยวน บางตัวขยิบตา ส่งยิ้มให้ เหมือนหมายจะหลอกล่อให้ติดบ่วง เอาวะ เอากะมันเซ่

ตู้แรก เป็นตู้แบบหนีบ ที่ห้อยเล็กๆ ลงมา เมืองไทยน่าจะมีนะคิดว่าเคยเหน ด้วยความที่ไม่เคยเล่นเลยลองไปร้อยเยน เลือกที่ห้อยหมีพูห์ในลูกโป่งแล้วกัน ลองๆดู เอ้ยมันก็ไม่ยาก เพียงแต่กะจังหวะให้ดีเท่านั้น หลังจากนั้น ความโลภมันเข้าสิงหยอดแม่งเลย 500 เยน ได้ 6 ครั้ง ปลุกปล้ำมันอยู่ตัวเดียว พลาดบ้าง ได้บ้าง กว่าจะลงมาสุดก้าน ก็ครั้งสุดท้ายพอดี และแล้ว โอ้ตัวแรกในชีวิต น้ำตาอาบแก้ม รินไหลทั่วแผ่นดิน

600 เยน โคดแห่งความไม่คุ้ม แต่ถือเปนกำลังใจ และจุดเริ่มต้นที่ดี

ได้ใจแล้วไง คิดว่าเทพและ เอาตู้เครน หนีบตุ๊กตาไปฝากหญิงดีก่า เดินวนไปวนมา เจอและเป้าหมายตุ๊กตาหมีพูห์ ขนาดย่อมเยา มีตัวนึงนอนแอ้งแม้ง อ่อยยั่วอยู่ ตามหลักทฤษฎี ที่อ่านมาจากการ์ตูน ตัวนี้เข้าข่ายคีบ ลำตัว เอาวะไหนๆก็ไหน หยอดมันไปร้อยเยน

ร้อยเยนไง เอ สาดมันสองร้อนเยนต่อครั้งนี้ว่า ตู้ไฮโซนี่ หลอกกูหรอ กดคืนเหรียญก็ไม่ออก เหรียญร้อนเยนก็ไม่มีแล้ว แบงก็มีแต่แบงใหญ่ ทำไงดีวะ เลยรีบเดินลงไปชั้นล่าง ซื้อของในซุปเปอก่อน ภาวนาไว้ อย่าได้มีคนมาแทงหลัง ขึ้นมาใหม่แลกเหรียญเสด เข้ามาหยอดต่ออีกร้อยเยน เย เล่นได้แล้ว 200 เยน เล่นไม่ถึงนาที ไม่ได้นี่คงร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้าน และตราหน้ากันไว้ ว่าอย่าได้พบพานมาเจอกันอีกเลย

คิดทางชั่วไว้ แต่ก็เล่นกดปุ่มเลื่อนที่หนีบ สองครั้ง ค่อยๆลงไป ลงไป กาง หนีบ พระเจ้าช่วย ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ตุ๊กตาตัวนั้นค่อยๆเลื่อนขึ้นมา ตามที่หนีบ แต่เสียวมากว่ามันจะล่วงหล่นไปตามแรงโน้มถ่วง ถ้าตอนนั้นแผ่นดินไหว ทำตุ๊กตากูตก กูจะเผาร้านมันแน่ๆ แต่เดชะบุญ มันรอดมาได้ และตกลงสู่อ้อมกอดของกู น้ำตาไหลพราก อาบแก้มเลยไปหน้าอกและหัวใจ ครั้งแรกในชีวิต ที่ได้เสียกะหมีพูห์

หมีพูห์ 200 เยน ครั้งเดียวก็ได้เสียกันเลย

สะพายกระเป๋าทิกเกอร์ด้วย เก๋สาด

ก๊าก ทิกเกอร์แจกลูกอมด้วย พอเถอะ อย่าทำให้ปลื้มมากกว่านี้

หลังจากเปรมปรีมีหมีพูห์ในกระเป๋า เหรียญเหลือก็เลยแวะไปตู้หนีบที่ห้อย ตู้แรก มองๆหาๆดูแถวล่างสุด สายสั้นมาก หยอดครั้งเดียวก็คงจะได้ เลยลองหยอดไป เทพและไง ได้จิงๆด้วย ฮ่าๆ

100 เยน ถอดชุดได้ด้วย ทำไปได้ ไม่อายเค้าเลยนะพูห์

สามตัว ที่ได้มาเหมือนยังไม่พอ คนมันโลภก็เลยเอาอีก เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ตุ๊กตา Stitch ใส่ชุดหมีพูห์บ้าง แต่ครั้งนี้ความเทพหมดไปแล้ว สองครั้งก็แห้วเหมือนเก่า เราจะไม่กล่าวถึง หรือเหลียวแลมันอีกเลย

พอใจและ ได้เสียกะหมีพูห์ตั้งสามตัว ถีบจักรยานกลับหอด้วยหัวใจพองโต ว่าแต่ทำไมต้องหมีพูห์...อืม รายได้ทั้งหมดขอมอบเป็นการกุศลแก่สมาคมรักน้องแห่งประเทศไทย เอากลับเมืองไทยไปให้ น้อง อ ดีก่า อิอิ

อคิดดิ้งทู หน้าที่แล้ว ทุกท่านคงรู้ว่าขณะนี้ผมเรียนอยู่ญี่ปุ่น เคยคิดเหมือนกันว่าอยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับญี่ปุ่น แต่การเขียนเรื่องที่ซ้ำซากกับคนอื่น มันก็คงไม่มีประโยชน์อันใด เพราะฉนั้น มามองในมุมกลับกันบ้างดีกว่า

ก่อนอื่น คุณเพื่อนท่านนึงบอกว่า ภาษาของผมเปลี่ยนไปเพราะมันสุภาพขึ้น

ผมบอกว่า ก็ที่นี้คงสาธารณะมากขึ้นมั้ง เลยต้องเปลี่ยนแนว

แต่มา จุดนี้ เวลานี้ "กู" ก็ไม่สนแล้วหล่ะ เพราะ คำว่ากูถือเป็นคำเร้าอารมณ์ในการเขียนของตัวกูอย่างหนึ่ง

ณ จุดนี้จึงขอกราบขอโทษ สำหรับลูกขุนนาง นักการเมือง หรือไฮโซ ที่ชีวิตไม่เคยได้ยินคำว่ากู หรือมึง หรือคำหยาบช้ากว่านี้ เมื่ออ่านมาถึงจุดนี้แล้วรับไม่ได้ กรุณากลับบ้านไปเล่นตีหมอนกับเพื่อนสาวของท่านโดยด่วน

ท้าวความ ถึงแนวคิดนี้ เคยคิดว่าจะเขียนเรื่องแนวนี้มานานแล้วเหมือนกัน แต่มีอยู่หลายจุดทำให้ไม่อยากเขียน หนึ่ง กูว่าการผจญภัยในประเทศนี้ ของกูยังน้อยอยู่ แม้จะอยู่มาสองปีก็ตาม สองเรื่องแบบนี้ใครจะไปอยากอ่านวะ เพราะว่า ไอ้ประเทศมหาอำนาจอันดับหนึ่งในเอเซีย "ญี่ปุ่น" เป็นสุดยอดประเทศโคดใฝ่ฝัน อินเทรน ไอดอล โคดพ่อของบรรดาคนไทย โดยเฉพาะวัยรุ่นวัยใสเลยไม่ใช่หรอ

เพราะฉนั้นบอกไว้ตอนนี้เลยว่า ใครหน้าไหนที่ผ่านมาอ่านแถวนี้ หากท่าน คุณ มึง หรือน้องๆที่รัก เกิดหลงใหล ชื่นชม หรือบ้าคลั่งความเป็นญี่ปุ่นนักหล่ะก็ กรุณารีบปิดบลอคของข้าพเจ้า ผม กู หรือพี่ โดยทันที เพราะข้อความบางตอนอาจทำให้หมดศรัทธาในแดนอาทิตย์อุทัยนี้ได้

จึงเรียนมาเพื่อทราบ โปรดอ่านอีกครั้งหาก กะลังมึน

กล่าวถึงญี่ปุ่น sterotype ของประเทศนี้คืออะไร? (sterotype คือภาพรวม สิ่งที่เราคิด หรือมองเห็น ไม่ว่าจะจริงหรือไม่) กูว่าญี่ปุ่น เลย แม่งเจริญ คนเยอะ เทคโนโลยีล้ำยุค สบาย น่าอยู่ อาหารอร่อย บันเทิงเริงใจทั้งเกม กาตูน ของเล่น แฟชั่นโดดเด่น แหล่งชอปปิ้งสุดจ๊าบ หนังโป๊ free sex น้องชุดนักเรียนน่ารักสาด ดารา นักร้อง ทั้งหญิงชาย เป็นต้น

โอ้ย ของแบบนี้ ใครก็นึกภาพได้ ข้อมูลมีเยอะแยะ อยากรู้อยากเห็นพิมใส่กูเกิลไปออกมาเป็นล้านๆหน้า เรื่องเก่าๆ เดิมๆ ใครก็รู้ทั้งนั้นแหละเนอะ

แต่สำหรับตัวกู ประเทศนี้ มันมีความคับข้อง คับแค้นใจอะไรกันมาแต่ชาติปางก่อนหรือป่าว ถึงอยู่ไปไม่ได้มีความสุข หลายคนบอกดีจังได้อยู่ญี่ปุ่น กูบอกไม่เห็นมีไรประเทศแม่งก็งั้น คนแม่งยิ่งเหี้ย ภาษาคนละภาษา ไม่รู้ใจเท่าคนไทย เรียนจบๆก็คงจะกลับทันที ไม่คิดจะอยู่ให้เครียดอะไรชีวิตตัวเอง (แม้เงินจะดีก็ตาม)

พล่ามไปก็งั้นอ่ะ เอามาซักเรื่องแล้วกันวันนี้ ไม่มืดมากแต่แบบ กูเซ็งวะ

ชีวิตของหนุ่มโสดเนี้ยนะ ก็ต้องใฝ่ฝันสาวมาเคียงกาย กูอุตส่าข้ามน้ำข้ามทะเล มาญี่ปุ่น ดินแดนแห่งสาวสวยใสวัยคิกขุ น่ารักน่าชัง บวกกับชุดนักเรียน มต้น หรือมปลาย ที่เสริมสร้างบุลคิกภาพและดึงดูดหัวใจว้าเหว่ได้มากขึ้น

หนุ่มๆที่กำลังเดินทางมาญี่ปุ่นคงคิดภาพแบบนี้ทุกคน น้องๆน่ารักชุดนักเรียนเต็มถนน ชิบุย่า ฮาราจูกุ มองหันซ้ายแลขวา น่ารักทั้งนั้น เลือกกันไม่ถูกเลย ตอนแรกสุดกูก็คิดแบบนั้นแล แต่พอมาเจอเข้าจิงแล้ว ไอ้เด็กใสน่ารักเหมือนในหนัง หรือการ์ตูนนี้มันช่างหาแลดูยากจิงๆ มีคนเคยบอกไว้ และกูก็อะกรี (agree) เช่นนั้นว่า เด็กญี่ปุ่น จิงๆคนสวยๆตามถนน มีน้อย กว่าไทย อย่างเราเดินเล่นที่สยาม แป๊ปๆ ก็เจอคนน่ารักได้ไม่ยาก แต่ต่างจากที่นี่ ชุดนักเรียนมากมาย แต่เอาเข้าจิงไม่สวยใสอย่างใจ แต่ จุดต่างก็คือที่ไทยนั้น ก็น่ารัก น่ารัก น่ารักนะ น่ารักจังเลย วิ้วๆ น่ารักวะ แบบนี้ก็จิง แต่นานๆทีจะเจอโอ้พระเจ้าจอจ ซักคน ต่างจากที่นี่ เหมือนมันแบ่งชนชั้นทางสังคม ถ้าเจอคนสวยแม่งจะโคดสวย โคดน่ารักจิงๆ สวยแบบ ที่ไทย สิบคนก็สู้ไม่ได้เลย แต่ก็น แล้วแต่วาสนา ขนาดกูอยู่มาสองปี เจอคน โคดสวยแค่ 5 คนเอง เป็นกรรมจิงๆ

และอีกข้อนึง พึงระวัง เด็กสวยแค่ไหน แต่กรุณาลดสายตาสังเกตไปถึงช่วงขาด้วย เพราะว่าประชากรเพศหญิงญี่ปุ่นส่วนใหญ่ จะขาใหญ่มากๆ ใหญ่แค่ไหน เอาว่าหุ่นช่วงบนแม่งดีสัด นางแบบโคด แต่ขาน้องนางดันใหญ่เท่าขาโต๊ะสนุ๊ก ถึงจะใส่โปรงสั้น และชุดนร น่ารักแค่ไหน แต่มันก็เหนอยู่ดี หมดรมย์เลยที่นี่

ขาใหญ่ ขาย้ายใหญ่ ถึงสวยแค่ไหน พอเจอขาใหญ่เท่าบ้านเข้าไปกูก็หมดใจไปกว่าครึ่ง เหตุผลที่น้องนางขาใหญ่เพราะว่า ประเทศนี้มีการเดิน แลถึบจักรยานเปนกิจวัตรประจำวัน ปกติ เช้าจากบ้านก็ถีบจักรยานไปสถานีรถไฟ ยืนบนรถไฟไป แล้วก็เดินต่อไป รร แบบนี้ทุกวี่ทุกวัน ขาไม่ใหญ่ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว กูก็วิเคราะห์ว่า คนขาใหญ่นี่ไม่รวยเท่าไหร่ เพราะน้องๆขาเล็กนี่ จะดูคุณหนูมากๆ เหมือนว่า มีรถรับส่งส่วนตัว ดูน่าทะนุถนอมเช่นนัก

หรือเพราะเหดนี้กันนะ สองปี ถึงมีแค่ 5 คน แต่ก็จะทำไงได้ หนังโป๊ ไอดอลชุดว่ายน้ำ มีมากมาย เดินเจอตามถนนเราก็ไว้ใจไม่ได้ ว่าเธอจะสดจิงหรือป่าว รักไม่ลง คงได้แต่หลงมาจนทุกวันนี้

ขอขอบคุณ น้องกิโมโนแดง น้องนร บนรถไฟ น้องพริตตี้ และน้องนรฮาราจูกุ อีกสองคน ที่ทำให้มีไฟอยู่ถึงทุกวันนี้

จบตอนนี้ไว้เพียงแค่นี้ดีก่า เด๋วเค้าหาว่า พี่ป๋อมไปญี่ปุ่น ไปดูแต่น้องชุดนักเรียนหรือคะ อ้อ ไม่ช่ายๆ คับ แค่งานอดิเรก เอาไว้ตอนหน้าค่อยด้านมืดโสมมกว่านี้แล้วกัน

เกล็ดเล็กๆทิ้งท้าย สังเกดไหม ชุดนรม ปลายญี่ปุ่นจะมีหลักๆสองแบบ คือหนึ่ง ชุดที่มีลักษณะเปนชุดกะลาสี แบบนี้จะดูขรึม ซ่อนเปรี้ยว น่ารักแบบเงียบๆ มุมานะเรียน มีเสน่ห์แบบเรียบร้อยเป็นชุด นร รัฐบาล ส่วนชุดอีกแบบเปนลักษณะชุดสูท กระโปรงลายสกอต หรืออื่นๆ ที่ไม่มีลักษณะเปนชุดกะลาสี คือ รร เอกชน เปรี้ยว ซ่า น่ารัก ดูดี ไฮโซ ภูมิฐาน คุณหนู สมบูรณ์แบบ แต่พวกเธอจะหยิ่งเล็กน้อย